Εγώ ζω για τα παιδιά μου! Δηλαδή εμείς οι υπόλοιπες;

Οι συγκεντρώσεις των γονέων στα σχολεία είναι συνήθως οι πιο διαφωτιστικές. Κυρίως για το που βρίσκονται οι άλλοι και που βρίσκεσαι εσύ. Γιατί όσο κι αν δεν μας άρεσει, είμαστε όντα που λειτουργούμε εν σχέσει και συγκρινόμενοι (με την παραγωγική έννοια) αντιλαμβανόμαστε πολλά για τον εαυτό μας.

Εγώ ζω για τα παιδιά μου! Δηλαδή εμείς οι υπόλοιπες; μαμα

Υπάρχουν πάντα μητέρες, και μιλάω ως μητέρα, που θαυμάζω, θα ήθελα πολύ να τους μοιάσω, που είναι φτιαγμένες κυριολεκτικά γι’ αυτόν τον υπέροχο και δύσκολο ρόλο. Μάνες που καταφέρνουν να ισορροπούν τέλεια ανάμεσα στο «μαμά» και στο «σύζυγος» και το «γυναίκα» χωρίς να χάνουν ούτε ένα κομμάτι τους, χωρίς ο ένας ρόλος να παρεισφρύει μέσα στον άλλον, χωρίς να τεμαχίζουν τις ανάγκες τους αναγκαστικά.

Υπάρχουν άλλες, όπως εγώ, που το παλεύουμε μια έτσι, μια γιουβέτσι, με τις καλές και τις κακές μέρες μας και που μετρώντας τες, συχνά οι κακές είναι οι περισσότερες. Ωστόσο προσπαθούμε, συμβουλευόμαστε όσες θεωρούμε ότι τα πάνε καλύτερα, βοηθάμε ή μια την άλλη και το πράγμα κυλά σε γενικές γραμμές.

Υπάρχουν όμως κι εκείνες που συμπεριφέρονται, σαν να είναι ταμένες στον στίβο της μητρότητας, που έχουν κάνει τον εαυτό τους στην άκρη, που περιστρέφονται μόνο γύρω από τα παιδιά τους και η συναισθηματική τους γκάμα αυξομοιώνεται ανάλογα με αυτά. Αυτό δεν θα αποτελούσε καν θέμα συζήτησης αν οι γυναίκες αυτές «έβλαπταν» μόνο τον εαυτό τους. Αν δήλαδή, είχαν αποφασίσει να μονάσουν μέσα τους, να κλείσουν τα μάτια στον έξω κόσμο και να ζουν και να αναπνέουν μόνο για το παιδί τους. Το πρόβλημα είναι ότι άθελά τους, γιατί οι προθέσεις τους είναι μόνο καλές – κάνουν κακό στα καημένα τα παιδιά τους.

Οι συγκεκριμένοι γονείς συνήθως αναλαμβάνουν περισσότερες ευθύνες απ’ όσες τους αντιστοιχούν με αποτέλεσμα να στερούν από το παιδί την συλλογή εμπειριών ή ακόμα και το δικαίωμα επιτυχία ή αποτυχίας. Γίνονται χειριστικοί ή υπερπροστατευτικοί, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι τελικά όλα θα πάνε καλά στη ζωή του πολύτιμου παιδιού τους και πολλές φορές δίνουν όσα δεν πήραν οι ίδιοι χωρίς να αναρωτιούνται αν το έχουν ανάγκη τα παιδιά τους.

Αν αφήσουμε την υπερπροστατευτικότητα στην άκρη, προκύπτει και ένα άλλο ζήτημα. Ένα παιδί είναι καλό, να θαυμάζει τον γονιό του. Πώς γίνεται ένα αγόρι, ή ένα κορίτσι να νιώσει θαυμασμό για έναν γονιό που δεν έχει και τη δική του ζωή, που η ζωή του είναι το ίδιο το παιδί του; Που αφήνει τα πάντα στην άκρη μόνο γι αυτό; Ποιο παράδειγμα θα πάρει αυτό το παιδί όταν θα γίνει ενήλικας; Πώς όταν γίνει γονιός θα πρέπει να ακυρώσει παντελώς την προσωπικότητά του και τις ανάγκες του; Θα γίνει δηλαδή, ούτε καν μισός άνθρωπος, αλλά ανύπαρκτος;

Είναι σαφές και αδιαμφισβήτητο πως η των γονιών δεν έχει όρια. Θα πρέπει, ωστόσο, να τα βάλουν μόνοι τους. Όχι στην αλλά στο πώς την διαχειρίζονται. Γιατί η αγάπη δεν πρέπει να είναι ασφυκτική, ούτε να ζητά. Πρέπει απλά να υπάρχει για να υποστηρίζει, να συμπληρώνει και να «ζεσταίνει». Αν μπορούσαμε να το κάνουμε πράξη αυτό σε όλες μας τις σχέσεις, δεν θα ήταν μόνο η σχέση μας με τα παιδιά μας και τους εαυτούς μας καλύτερη, αλλά ο κόσμος ολόκληρος.

Γράφει η Λίνα Παπαδοπούλου

Πηγή:themamagers.gr